Press

lees het interview op de 3voor12/denhaag website hier

klik hier om naar de 3voor12 overzichtspagina van Xavier te gaan

“...Xavier Baudet en band, sluiten de avond af. Hij opent met een rustig pianonummer. Zijn mooie, zuivere stem valt meteen op. Ieder daaropvolgend liedje is voorzien van een inleiding waarin het verhaal achter het nummer wordt uitgelegd. Hierdoor krijgt het publiek een kijkje in de keuken van Baudet. Maatschappijkritiek, liefdeslied en een mix van humor en bezinning passeren de revue. De composities zijn heel verschillend, de arrangementen mooi. Het is een genoegen om naar te luisteren. Baudet speelt piano en bas en praat hardop over wat hem op dat moment bezighoudt, zoals de microfoon die telkens opzij valt. Na een vet country nummer brengt de band een eigen versie van Whitney Houstons I wanna dance with somebody ten gehore om af te sluiten met gouwe ouwe rock'n'roll. Een bijzonder aangename kennismaking.”

VPRO’s Caroline Buser 27 april 06

“...Zondag 29 januari stond het singer/songlokaal van Lokaal Vredebreuk in het teken van Leids talent. 'Ontzettend Leiden' was het thema. Op het programma stonden Soccer Committee, Glossy Jesus, Xavier Baudet en Eelco. Laatstgenoemde kwam niet opdagen maar de kleine man met het grote talent, Xavier Baudet, zorgde voor een swingende uitsmijter.”

Peter Op De Plaats 30 Januari 2006

“...Aan Xavier Baudet de eer om de avond af te sluiten. Deze kleine man doet dit met verve. Zelfverzekerd, als een rasartiest, neemt hij zijn plaats in op het podium met naast hem een kruk met daarop een waxinelichtje. Zijn liedjes hebben een Beateleske feel waaruit zijn vakmanschap blijkt. Zijn stem doet denken aan Paul McCartney. Zo sterk zelfs, dat je, als je de ogen sluit, je het gevoel hebt naar het nieuwste repertoire van Macca te luisteren. Zijn gitaarspel is krachtig en zijn composities zijn doorspekt met humor en zelfrelativering. Tussen zijn songs door geeft hij uitleg over zijn nummers. Xavier blijkt een entertainer pur sang. Om in je eentje zo'n performance neer te zetten moet je wel wat in je mars hebben. In het slotnummer Horse in the country krijgt hij op zijn verzoek het publiek mee en sluit hiermee de eerste Leidse avond in Den Haag af.”

VPRO’s Cok Jouvenaar 31 Januari 2006

Mare 18 04 2002:


XAVIER BAUDET BREEKT DOOR TUSSEN DE SCHUIFDEUREN
‘Ik wil er gewoon steenrijk en wereldberoemd mee worden’

Student geschiedenis, muzikant, telefonist van de universiteit, medeoprichter van studentenpartij DUF en zoals een vriend ooit over hem zei: parttime filosoof en fulltime clown. Xavier Baudet (27) is niet wat je noemt een doorsnee student; ‘Stiekem heb ik altijd geprobeerd te doen alsof ik normaal ben. Ik moet nu maar eens onder ogen zien dat dat niet echt het geval is.’

Een daverend applaus klinkt in de LAKfoyer. Baudet legt zijn gitaar op de groene Chesterfield achter hem en geniet er zichtbaar van. Hij trommelt zichzelf op de borst en nodigt het publiek van harte uit nog even door te gaan met applaudisseren. Geamuseerd kijkt hij de ruimte in, geeft links en rechts een knipoog naar wat vrienden en zet dan de microfoon weer tegen zijn mond. ‘Nu ga ik een paar nummertjes spelen op de piano, kijken of ik dat ook kan.’
Baudet is de laatste van vijf artiesten die optreden in de tot Café Favoriet omgedoopte LAKfoyer. Maandelijks krijgen dichters, musici en verhalenvertellers er de mogelijkheid het podium te bestijgen. Voor Baudet is het vanavond de eerste keer dat hij met zijn eigen liedjes en met zijn eigen gitaar het podium betreedt. ‘Ik ben doodnerveus, man’, vertelt hij een uur voordat hij op moet. ‘Dit is echt niks voor mij. Het is net zoiets als wanneer je een zwembad in moet en je stelt het uit. De kans wordt op een gegeven moment wel erg groot dat je helemaal niet meer gaat.’
Koudwatervrees of niet, voor Baudet is er geen ontkomen meer aan. Meer dan de helft van het ongeveer vijftig koppen tellend publiek bestaat uit zijn vrienden en vriendinnen. Allen zijn zij afgekomen op de niet geheel pretentieloze uitnodiging die hij verstuurde: ‘Aanstaande maandag breng ik enkele van mijn beroemdste liederen ten gehore. Het belooft een kort maar juist daardoor legendarisch optreden te worden’. Het blijkt meer onzekerheid en zelfspot dan overmatig geloof in eigen kunnen, ‘anderen heb ik uitgenodigd voor de spectaculaire afgang van Xavier Baudet’, relativeert hij de eerste uitnodiging.
Eenmaal op het podium blijkt de student geschiedenis eerder een geroutineerde singer/songwriter dan een onzeker jongetje. De grappen waarmee hij zijn nummers aan elkaar praat, lijkt hij zo uit zijn mouw te schudden en voordat hij er zelf erg in heeft, heeft hij het hele publiek op zijn hand. ‘Grazie’, roept hij met Italiaans accent en veel gevoel voor drama na zijn eerste nummer om te vervolgen met: ‘mijn volgende nummer is een protestsong tegen het feit dat je behalve je hond niet alle dieren mee mag nemen naar de markt. Ik heb zelf een pony.’ De zaal lacht. Zijn muziek, dat is al snel duidelijk, mag tot de mainstream-popmuziek gerekend worden. Zijn voorbeelden zijn niet voor niets jongens van het ijzeren repertoire: Paul McCartney en Paul Simon.

Dorpsgek
Na zeven nummers gespeeld te hebben, laat het publiek weten nog lang geen genoeg te hebben van de debutant. De presentator van de avond zwicht voor het verzoek vanuit de zaal en laat hem zijn toegift spelen.
Wellicht is het optreden het eerste van velen. Als het aan Baudet zelf ligt wel in ieder geval: ‘When I grow up I’m gonna be a singer and wear a golden ring around every finger’, citeert hij George Harrison. ‘Ik wil er gewoon steenrijk en wereldberoemd mee worden’, lacht hij. En plotseling weer onzeker: ‘Je moet alleen wel heel goed zijn en heel veel geluk hebben als je hiervan wilt kunnen leven. Als ik het echt wil moet ik er bovendien serieus voor kiezen. Nu wed ik al jaren op twee paarden. Muziek en mijn studie’.
Voorlopig lijkt hij de combinatie van beiden toch het meest ideaal te vinden. ‘Mijn studie moet sowieso af, weet hij. ‘Daarna zien we wel. En tot die tijd speel ik gewoon elke zaterdag op de markt in Leiden tussen het winkelend publiek. Ik ben daar een soort van meubelstuk geworden, net als de andere dorpsgekken die daar steevast rondlopen’. Toch een beetje de clown dus. ‘Ja, nog even wel, maar over een jaar begint mijn tournee door de VS.’

Wouter Keuning, Mare 18 april 2002


Xavier Baudet


Bandmate Martijn Groen


Bandmate Andrew Vroomans